یک جرثقیل به طور هماهنگ از طریق چهار مکانیسم اصلی کار می کند: بالا بردن، سفر، لوف کردن و چرخاندن. با استفاده از هماهنگی سیستم های مکانیکی و الکتریکی، به بلند کردن عمودی و حرکت افقی اجسام سنگین دست می یابد.
فرآیند کار جرثقیل یک عمل چرخه ای است که عمدتاً شامل برداشتن جسم، بلند کردن، جابجایی، تخلیه و بازگشت به موقعیت اولیه است. اصل اصلی آن مبتنی بر ترکیبی از اصل اهرم، مکانیزم ذخیره نیرو-سیستم های قرقره و سیستم انتقال نیرو است که به آن امکان می دهد اشیاء را چندین بار یا حتی ده ها برابر توان خود با نیروی محرکه نسبتاً کمی بلند کند.
کل گردش کار به شرح زیر است:
مکانیزم بالابر: به عنوان اساسی ترین و مهم ترین قسمت جرثقیل، از یک موتور الکتریکی برای حرکت درام استفاده می کند که به نوبه خود سیم بکسل و سیستم قرقره را برای بالا و پایین بردن قلاب به حرکت در می آورد. سیستم قرقره می تواند نیرو را چند برابر کند و تا 8 برابر در تلاش صرفه جویی کند و به یک جسم 50 تنی اجازه دهد تنها با حدود 6 تن نیروی کششی بلند شود.
مکانیسم سفر: مسئول حرکت طولی و جانبی جرثقیل یا واگن برقی با درک حمل افقی اجسام سنگین. این به دو شکل است: ریلی-نصب شده و بدون ریل.
مکانیزم Luffing: در درجه اول در جرثقیل های بوم استفاده می شود، شعاع کار را با تغییر زاویه یا طول بوم تنظیم می کند، بنابراین محدوده کار را گسترش می دهد.
مکانیزم چرخشی: روبنا (مانند بوم) را قادر می سازد تا حول محور مرکزی بچرخد و به پوشش کاری 360 درجه دست یابد و انعطاف پذیری را بهبود بخشد.
منابع برق معمولاً موتورهای الکتریسیته یا احتراق داخلی هستند. جرثقیل های مدرن به دلیل تمیزی، کارایی و سهولت کنترل بیشتر از درایوهای الکتریکی استفاده می کنند. سیستم های کنترلی (مانند محدود کننده های بار و نشانگرهای دامنه) وضعیت عملکرد را در زمان واقعی نظارت می کنند تا ایمنی عملیاتی را تضمین کنند.
